# 9 Schrijf een posting...

Mijn persoonlijke bevindingen met Web 2.o. zijn bijzonder gekleurd door de periode in mijn leven waarin ik mij momenteel bevind; als kersverse moeder moet ik een gezin draaiende houden met 2 kleine jongetjes van 2,5 en 9 maanden (de laatste met een voedsel- en koemelkallergie) en als gepassioneerd werkneemster word ik geconfronteerd met projecten met allerlei deadlines. En dan is er ook nog de 'mensch' in mij die gevoed wil worden door 23 andere dingen die mij energie geven. Ik ben zoekende naar die balans en Web 2.0. helpt mij daar in ieder geval niet bij!
Even met mijn handen in de aarde wroeten op onze moestuin, de natuur daar tegenkomen, een mooie creatie maken of aanschouwen of bijkletsen met mijn vrienden. Of gewoon een mooie plaat luisteren... Dat zijn de dingen die mij tot Karen maken.
Ik kan niet zoals sommige collega's mijn gezin maar naar de pizzeria sturen omdat ik midden in 23dingen zit (dat zou ik overigens ook helemaal niet willen). En toch droom ook ik over Web 2.0.! Maar dan over een peutervariant waar mijn zoons aan deelnemen...
Ik maak me eerlijk gezegd een beetje zorgen over het onpersoonlijke karakter van de zgn. sociale media en Web 2.0. waar je toch een groot deel van je tijd in moet stoppen wil je het je eigen maken. Een mens heeft toch meer nodig dan slechts via een scherm zijn sociale netwerken tot leven te brengen? Volgens mij bestaat de kans - ik heb het in ieder geval vaker gezien in mijn omgeving - dat als je uit balans bent v.w.b. digitale en 'real life' sociale netwerken je het contact met jezelf kwijt kan raken. Een soort van vacuum van 'digitale eenzaamheid'. Dat was ook mijn reden om eerder geplaatste foto te publiceren. Het betreft een blik in de toekomst opgetekend in 1910 v.w.b. het onderwijs in het jaar 2000; de docent brengt nog slechts zijn kennis over door boeken in een machine te gooien die via hoofdtelefoons aan de individuele leerlingen is verbonden... Wat een geweldige utopie; computopia!
Naast de vraagtekens die ik zet bij het gebruik van Web 2.0. zie ik ook (als het niet bij een hype blijft maar er ook echt in wordt geïnvesteerd) grote kansen. Door de boodschap van bijvoorbeeld een bibliotheek crossmediaal te communiceren bereik je veel meer doelgroepen dan momenteel het geval is. Uit onderzoek blijkt dat 78% van de consumenten gelooft in aanbevelingen van anderen (dus via sociale netwerken) dan in advertenties (14%). Je zou daartoe als bibliotheek kunnen participeren in bestaande sociale netwerken of een eigen community kunnen oprichten (ben zeer benieuwd naar Bibliotheek 2.0.). Web 2.0. betekent volgens mij; zorg dat je bent daar waar je doelgroep is! Het vereist dus een nieuwe manier van denken; ga je publiek opzoeken en participeer i.p.v. ze naar je toe te halen. Het vereist wel een duidelijke strategie, en die krijg je in ieder geval niet door er een paar uurtjes per week mee bezig te zijn... Jammer, maar dat is voor mij nu even niet anders. En of het bibliotheekpubliek zelf klaar is voor deze participatiecultuur???
Een aantal culturele instellingen (o.a. Het Tropenmuseum, het ANP Historisch Archief, het Filmmuseum) is het i.i.g. gelukt om via Web 2.0. aansluiting te zoeken met hun doelgroep, getuige de prijs die zij wonnen door mee te doen aan het symposium van Stichting Doen en Mediamatic waar innovatief gebruik van nieuwe media centraal stond in november vorig jaar.
Voorlopig denk ik dat ik Web 2.0. moet proberen te zien als 'Ithaka' van C.P. Cavafy.

En voor degene die 'Ithaka' niet kent;

As you set out for Ithaka
hope your road is a long one,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians, Cyclops,
angry Poseidon-don't be afraid of them:
you'll never find things like that on your way
as long as you keep your thoughts raised high,
as long as a rare excitement
stirs your spirit and your body.
Laistrygonians, Cyclops,
wild Poseidon-you won't encounter them
unless you bring them along inside your soul,
unless your soul sets them up in front of you.

Hope your road is a long one.
May there be many summer mornings when,
with what pleasure, what joy,
you enter harbors you're seeing for the first time;
may you stop at Phoenician trading stations
to buy fine things,
mother of pearl and coral, amber and ebony,
sensual perfume of every kind-
as many sensual perfumes as you can;
and may you visit many Egyptian cities
to learn and go on learning from their scholars.

Keep Ithaka always in your mind.
Arriving there is what you're destined for.
But don't hurry the journey at all.
Better if it lasts for years,
so you're old by the time you reach the island,
wealthy with all you've gained on the way,
not expecting Ithaka to make you rich.
Ithaka gave you the marvelous journey.
Without her you wouldn't have set out.
She has nothing left to give you now.

And if you find her poor, Ithaka won't have fooled you.
Wise as you will have become, so full of experience,
you'll have understood by then what these Ithakas mean.