# 13 Online kantoortoepassingen...
Deze gebruikte ik al om mijn cv te updaten. Ik sjouw al jaren tig oude versies van cv's met me mee en dat hoeft nu niet meer; ideaal! Al moet ik zeggen dat Google Docs wel degelijk moeite had met het importeren van mijn bestaande Word-document! Ik moest helaas de hele lay-out weer aanpassen... Ik had nog geen documenten gedeeld met anderen en dat vind ik echt een supergoede oplossing voor het werken met verschillende definitieve versies, al moet ik er wel even aan wennen (heb per ongeluk Ans uit de lijst met bijdragers verwijderd; "Sorry Ans!!!"). Weet iemand hoe ik dat ongedaan krijg, of moet Ans dat zelf doen? Het ging wel heel erg makkelijk!
# 12 Microbloggen met Twitter
Omdat ik enigszins vertraagd was afgelopen weken (zie vorig bericht), ben ik met mijn neus in de boter gevallen; vanaf gisteren is deze opdracht veranderd in een Twitter-opdracht! Ik dacht dat de 'oude' opdracht te maken had met opdracht 11 (wiki's) dus nu heb ik geen directe collega's die twitteren... Ik heb ze meteen uitgenodigd, kijken of ze aanhaken ;-) Ik zie wel mogelijkheden voor bibliotheken maar om er concreter en dieper op in te gaan moet ik inderdaad een paar dagen twitteren. De vraag is alleen, heb ik daar tijd voor? Het lijkt me dat je voortdurend online moet zijn. Ik kom hier dus nog op terug!
Rode Draad-project "Schild-Muis-Octo-Vogel-Bok"
Eindelijk is het gestart; het Rode Draad-project "Schild-Muis-Octo-Vogel-Bok" voor groep 1/2 van de basisscholen in Soest! Het was tevens één van de redenen dat het op mijn blog een beetje stil was... Ik wilde het succesvolle begin van dit project dan ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. Het bestaande project heb ik enigszins aangepast en herschreven voor onze reguliere groepsbezoeken in de bibliotheek. Het is nu bedoeld om scholen kennis te laten maken met het leesbevorderingsproject de Rode Draad (van Cubiss) zodat zij hopelijk volgend jaar daarin willen participeren. Daarnaast is het een ledenwerfactie geworden; via een leespas verzamelen kleuters 5 stickers door 5 boeken te lezen die iets met de zintuigen te maken hebben. Bij het inleveren van een volle pas ontvangen ze een poster van het boek "Ik voel een voet!" waar dit project om draait. Kinderen die nog geen lid zijn en dat worden in de periode dat het project loopt, ontvangen het vervolgboekje "Slaap Schildpad Slaap". Tijdens het bezoek - dat in een donkere bibliotheek begint-, gaan we opzoek naar een ritselend geluid dat uit de voeldoos komt die in een hangmat bij de jeugdtribune ligt. Met een zaklamp schijn ik op de doos en laat 2 kinderen voelen wat er in zit... dat blijft even spannend tot ik het licht aan doe, de kinde
ren gaan zitten en ik het boek "Ik voel een voet!" er uit tevoorschijn tover. Het is een erg leuk boek, vooral ook om voor te lezen. Ik ontdekte tevens de tactiele versie van het boek (ook prachtig vormgegeven) dat zich uitstekend leent voor een stukje interactieve boekpromotie; ik vraag een kind uit de groep om met een blinddoek op een dier te raden door eraan te voelen. De rest van de klas ziet welk dier het kind aan het bevoelen is en dat zorgt voor grappige taferelen. Vervolgens gaan de kleuters in de jeugdhoek op zoek naar de dieren uit het boek in prachtig gemaakte voel- kijk- en hoordozen. Als laatste onderdeel maken ze met de 
hele klas van verschillende lichaamsdelen van de dieren uit "Ik voel een voet!" een collage-fantasiedier. Retrostofjes, folie, papier, wol, crêpe-papier, kranten, tijdschriften doen daarbij dienst als vrolijke collagematerialen. Natuurlijk weten ze nog niet welk fantasiedier ze met zijn allen hebben gemaakt want ze hebben nog slechts losse lichaamsdelen; dat is ook meteen de trigger om opnieuw naar de bibliotheek te komen (mèt papa en mama natuurlijk...) als die eenmaal vol hangt met vrolijk gekleurde "Olie-Muis-Octo-Bokken" of "Vogel-Schild-Muis-Olie-Muizen" die ik aan elkaar heb geplakt! Op naar #ding 12!
ren gaan zitten en ik het boek "Ik voel een voet!" er uit tevoorschijn tover. Het is een erg leuk boek, vooral ook om voor te lezen. Ik ontdekte tevens de tactiele versie van het boek (ook prachtig vormgegeven) dat zich uitstekend leent voor een stukje interactieve boekpromotie; ik vraag een kind uit de groep om met een blinddoek op een dier te raden door eraan te voelen. De rest van de klas ziet welk dier het kind aan het bevoelen is en dat zorgt voor grappige taferelen. Vervolgens gaan de kleuters in de jeugdhoek op zoek naar de dieren uit het boek in prachtig gemaakte voel- kijk- en hoordozen. Als laatste onderdeel maken ze met de 
hele klas van verschillende lichaamsdelen van de dieren uit "Ik voel een voet!" een collage-fantasiedier. Retrostofjes, folie, papier, wol, crêpe-papier, kranten, tijdschriften doen daarbij dienst als vrolijke collagematerialen. Natuurlijk weten ze nog niet welk fantasiedier ze met zijn allen hebben gemaakt want ze hebben nog slechts losse lichaamsdelen; dat is ook meteen de trigger om opnieuw naar de bibliotheek te komen (mèt papa en mama natuurlijk...) als die eenmaal vol hangt met vrolijk gekleurde "Olie-Muis-Octo-Bokken" of "Vogel-Schild-Muis-Olie-Muizen" die ik aan elkaar heb geplakt! Op naar #ding 12!# 11 Ontdek wiki's...
Bij ding 5 had ik het er al even over en ook dankzij wiki's zie ik weer interessante mogelijkheden voor de samenwerking met het onderwijs! Samen met onderwijsinstellingen in Soest een educatie-wiki opzetten waar we (bibliotheek/kunstencentrum/theater en onderwijs) elkaar op de hoogte houden van de laatste ontwikkelingen, ik denk dat dat de samenwerking alleen maar kan stimuleren. Via een wiki kan je je als bibliotheek nog meer zichtbaar maken, en natuurlijk niet alleen richting het onderwijs. Maar laat ik het daar wel even bij houden om iets concreter te worden. Informatie over groepsbezoeken in de bibliotheek, reacties van docenten maar natuurlijk ook van leerlingen om je programma's te verbeteren en beter aan te laten sluiten op hun wensen. Favoriete boeken van docenten, leerlingen en natuurlijk de jeugdbibliothecaris. Lopende projecten met te downloaden docentenhandleidingen... En via de wiki ook ouders meer bij school èn bibliotheek betrekken! Daar zou je dan wel wat workshops aan moeten wijden want veel docenten (en ook ouders) zijn nog digibeten. Ik zie het wel zitten! Wat ik ook erg interessant vind is Wikikids. Kinderen leren via Wikikids op een leuke manier kritisch teksten te lezen en te bewerken van voorgangers; zo krijg je ze op een actieve manier mediawijzer! Leuk en nuttig om in te zetten bij bibliotheekbezoeken. Ik ben voorlopig nog niet uitgedacht hierover...
# 10 Sociale bladwijzers en lekkers!
Deze vind ik geweldig! Geen geklooi meer met onverwacht gewiste favorieten zodra mijn (werk)computer weer es opnieuw geïnstalleerd is. En ik kan overal mijn favorieten raadplegen. Dit ga ik zeer zeker gebruiken! Heb dus meteen een account aangemaakt. Ik zit soms zo te hannessen met de indeling van mijn favorieten dat ik meer tijd kwijt ben aan het zoeken van die ene leuke site met interessante educatieve tips die ik 2 weken las dan me lief is. Want hij kan onder 'Cultuureducatie' staan, of 'Primair Onderwijs' of... Dat betekent dus efficiënter werken. Ik neem aan dat mijn digitale onderwijscommunities er ook gewoon op geplaatst kunnen worden? Die zijn ongelooflijk handig! Volgende week op werk even al mijn favorieten overplaatsen naar Delicious en meteen Favorieten deleten; van mijn computer en uit mijn systeem! Dan alleen nog wat gaan delen, hopelijk met andere bibliotheken/culturele/onderwijsinstellingen en het feest kan beginnen! Wel grappig om te zien trouwens dat de bookmark van 23dingen door hblowers zelf is aangemaakt op 13 september 2007!
Maar ehhhh, zal ik het nou bij het engels of het nederlands taggen houden? Ik doe gewoon lekker allebei!
Maar ehhhh, zal ik het nou bij het engels of het nederlands taggen houden? Ik doe gewoon lekker allebei!
# 9 Schrijf een posting...
Mijn persoonlijke bevindingen met Web 2.o. zijn bijzonder gekleurd door de periode in mijn leven waarin ik mij momenteel bevind; als kersverse moeder moet ik een gezin draaiende houden met 2 kleine jongetjes van 2,5 en 9 maanden (de laatste met een voedsel- en koemelkallergie) en als gepassioneerd werkneemster word ik geconfronteerd met projecten met allerlei deadlines. En dan is er ook nog de 'mensch' in mij die gevoed wil worden door 23 andere dingen die mij energie geven. Ik ben zoekende naar die balans en Web 2.0. helpt mij daar in ieder geval niet bij!
Even met mijn handen in de aarde wroeten op onze moestuin, de natuur daar tegenkomen, een mooie creatie maken of aanschouwen of bijkletsen met mijn vrienden. Of gewoon een mooie plaat luisteren... Dat zijn de dingen die mij tot Karen maken.
Ik kan niet zoals sommige collega's mijn gezin maar naar de pizzeria sturen omdat ik midden in 23dingen zit (dat zou ik overigens ook helemaal niet willen). En toch droom ook ik over Web 2.0.! Maar dan over een peutervariant waar mijn zoons aan deelnemen...
Ik maak me eerlijk gezegd een beetje zorgen over het onpersoonlijke karakter van de zgn. sociale media en Web 2.0. waar je toch een groot deel van je tijd in moet stoppen wil je het je eigen maken. Een mens heeft toch meer nodig dan slechts via een scherm zijn sociale netwerken tot leven te brengen? Volgens mij bestaat de kans - ik heb het in ieder geval vaker gezien in mijn omgeving - dat als je uit balans bent v.w.b. digitale en 'real life' sociale netwerken je het contact met jezelf kwijt kan raken. Een soort van vacuum van 'digitale eenzaamheid'. Dat was ook mijn reden om eerder geplaatste foto te publiceren. Het betreft een blik in de toekomst opgetekend in 1910 v.w.b. het onderwijs in het jaar 2000; de docent brengt nog slechts zijn kennis over door boeken in een machine te gooien die via hoofdtelefoons aan de individuele leerlingen is verbonden... Wat een geweldige utopie; computopia!
Naast de vraagtekens die ik zet bij het gebruik van Web 2.0. zie ik ook (als het niet bij een hype blijft maar er ook echt in wordt geïnvesteerd) grote kansen. Door de boodschap van bijvoorbeeld een bibliotheek crossmediaal te communiceren bereik je veel meer doelgroepen dan momenteel het geval is. Uit onderzoek blijkt dat 78% van de consumenten gelooft in aanbevelingen van anderen (dus via sociale netwerken) dan in advertenties (14%). Je zou daartoe als bibliotheek kunnen participeren in bestaande sociale netwerken of een eigen community kunnen oprichten (ben zeer benieuwd naar Bibliotheek 2.0.). Web 2.0. betekent volgens mij; zorg dat je bent daar waar je doelgroep is! Het vereist dus een nieuwe manier van denken; ga je publiek opzoeken en participeer i.p.v. ze naar je toe te halen. Het vereist wel een duidelijke strategie, en die krijg je in ieder geval niet door er een paar uurtjes per week mee bezig te zijn... Jammer, maar dat is voor mij nu even niet anders. En of het bibliotheekpubliek zelf klaar is voor deze participatiecultuur???
Een aantal culturele instellingen (o.a. Het Tropenmuseum, het ANP Historisch Archief, het Filmmuseum) is het i.i.g. gelukt om via Web 2.0. aansluiting te zoeken met hun doelgroep, getuige de prijs die zij wonnen door mee te doen aan het symposium van Stichting Doen en Mediamatic waar innovatief gebruik van nieuwe media centraal stond in november vorig jaar.
Voorlopig denk ik dat ik Web 2.0. moet proberen te zien als 'Ithaka' van C.P. Cavafy.
En voor degene die 'Ithaka' niet kent;
Even met mijn handen in de aarde wroeten op onze moestuin, de natuur daar tegenkomen, een mooie creatie maken of aanschouwen of bijkletsen met mijn vrienden. Of gewoon een mooie plaat luisteren... Dat zijn de dingen die mij tot Karen maken.
Ik kan niet zoals sommige collega's mijn gezin maar naar de pizzeria sturen omdat ik midden in 23dingen zit (dat zou ik overigens ook helemaal niet willen). En toch droom ook ik over Web 2.0.! Maar dan over een peutervariant waar mijn zoons aan deelnemen...
Ik maak me eerlijk gezegd een beetje zorgen over het onpersoonlijke karakter van de zgn. sociale media en Web 2.0. waar je toch een groot deel van je tijd in moet stoppen wil je het je eigen maken. Een mens heeft toch meer nodig dan slechts via een scherm zijn sociale netwerken tot leven te brengen? Volgens mij bestaat de kans - ik heb het in ieder geval vaker gezien in mijn omgeving - dat als je uit balans bent v.w.b. digitale en 'real life' sociale netwerken je het contact met jezelf kwijt kan raken. Een soort van vacuum van 'digitale eenzaamheid'. Dat was ook mijn reden om eerder geplaatste foto te publiceren. Het betreft een blik in de toekomst opgetekend in 1910 v.w.b. het onderwijs in het jaar 2000; de docent brengt nog slechts zijn kennis over door boeken in een machine te gooien die via hoofdtelefoons aan de individuele leerlingen is verbonden... Wat een geweldige utopie; computopia!
Naast de vraagtekens die ik zet bij het gebruik van Web 2.0. zie ik ook (als het niet bij een hype blijft maar er ook echt in wordt geïnvesteerd) grote kansen. Door de boodschap van bijvoorbeeld een bibliotheek crossmediaal te communiceren bereik je veel meer doelgroepen dan momenteel het geval is. Uit onderzoek blijkt dat 78% van de consumenten gelooft in aanbevelingen van anderen (dus via sociale netwerken) dan in advertenties (14%). Je zou daartoe als bibliotheek kunnen participeren in bestaande sociale netwerken of een eigen community kunnen oprichten (ben zeer benieuwd naar Bibliotheek 2.0.). Web 2.0. betekent volgens mij; zorg dat je bent daar waar je doelgroep is! Het vereist dus een nieuwe manier van denken; ga je publiek opzoeken en participeer i.p.v. ze naar je toe te halen. Het vereist wel een duidelijke strategie, en die krijg je in ieder geval niet door er een paar uurtjes per week mee bezig te zijn... Jammer, maar dat is voor mij nu even niet anders. En of het bibliotheekpubliek zelf klaar is voor deze participatiecultuur???
Een aantal culturele instellingen (o.a. Het Tropenmuseum, het ANP Historisch Archief, het Filmmuseum) is het i.i.g. gelukt om via Web 2.0. aansluiting te zoeken met hun doelgroep, getuige de prijs die zij wonnen door mee te doen aan het symposium van Stichting Doen en Mediamatic waar innovatief gebruik van nieuwe media centraal stond in november vorig jaar.
Voorlopig denk ik dat ik Web 2.0. moet proberen te zien als 'Ithaka' van C.P. Cavafy.
En voor degene die 'Ithaka' niet kent;
As you set out for Ithaka
hope your road is a long one,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians, Cyclops,
angry Poseidon-don't be afraid of them:
you'll never find things like that on your way
as long as you keep your thoughts raised high,
as long as a rare excitement
stirs your spirit and your body.
Laistrygonians, Cyclops,
wild Poseidon-you won't encounter them
unless you bring them along inside your soul,
unless your soul sets them up in front of you.
Hope your road is a long one.
May there be many summer mornings when,
with what pleasure, what joy,
you enter harbors you're seeing for the first time;
may you stop at Phoenician trading stations
to buy fine things,
mother of pearl and coral, amber and ebony,
sensual perfume of every kind-
as many sensual perfumes as you can;
and may you visit many Egyptian cities
to learn and go on learning from their scholars.
Keep Ithaka always in your mind.
Arriving there is what you're destined for.
But don't hurry the journey at all.
Better if it lasts for years,
so you're old by the time you reach the island,
wealthy with all you've gained on the way,
not expecting Ithaka to make you rich.
Ithaka gave you the marvelous journey.
Without her you wouldn't have set out.
She has nothing left to give you now.
And if you find her poor, Ithaka won't have fooled you.
Wise as you will have become, so full of experience,
you'll have understood by then what these Ithakas mean.
Abonneren op:
Posts (Atom)
